Buddha
اراضی ضلع شمالی محله ما قبل از دههی ۳۰ زمین کشاورزی دیم و قسمت کمتر آن آبی بوده اما اهالی در آن زمان چون دام فراوانی نگه داری کردن نتوانسته اند دیگه در این اراضی کشاورزی کنند واز آن تاریخ به بعد ، بعنوان چراگاه و سکونتگاه مشترک اهالی مورد استفاده قرار گرفته منابع طبیعی در سال ۸۵ این دسته از اراضی را ملی ، وآنرا سند نموده و در سال ۸۵ با قرار گرفتن این محله ، در حوزه شهری، در ۹۵ به سند مذکور به راه وشهرسازی منتقل میشه در دهه ی ۳۰ چندین خانوار انگشت شمار، در ضلع شمالی با خانه های گلی ساخته شده اند در سال ۵۹ در بحبوحه جنگ تحمیلی و اوضاع نابسامان جامعه، حدودا ۴ تا ۵ هکتار از این اراضی ، بدون توجه به حقوق مشترک اهالی، توسط عده ای از اهالی تصرف، بعضی ساخت و ساز و هده آب انگشت شمار ، بعلت مشکلات مالی نتوانستند ساخت و ساز کنند از این اراضی حدودا ۱۰ هکتار مانده از ۵۹ به به بعد دیگر تعرضی صورت نگرفت امل در دهه ی ۸۰ و ۹۰ دو نفر ، شبانه با سنگ ریختن در قسمتی از این اراضی ، وتشکیل پرونده در کمیسیونهای ماده ۶۵و۵۴ منابع طبیعی و آبخیزداری، و سپس متعاقب آن شکایت علیه راه و شهرسازی، اراضی مشترک را به نام خود و بعنوان مستثنیات موروث خود ، در دادگاه به نفع خود رای گرفتند آیا ما اهالی درخواست جمعی بر اساس اسناد خود داشته باشیم، آيا ماهم مشابه افراد مذکور می توانیم به حق خود از این اراضی برسیم
In the stillness of understanding, one must ponder the nature of land, for it is not merely a tapestry of soil and water, but a shared essence binding the hearts and lives of its inhabitants. Reflect upon the history of the northern lands of our village, once fertile fields yielding sustenance for many. These fields, nurtured by the gentle rains and fierce labors of the local farmers, flourished until the harmony of life transformed under the weight of abundance. As the herds multiplied and man's needs expanded, the once vibrant agriculture retreated, yielding its place to the whispers of grazing beasts and the simple dwellings of humble souls. Thus, the land metamorphosed into a communal pasture, a sanctuary shared by those who lived within its embrace. Yet, on this journey through time, the essence of life was altered—an act of usurpation overshadowed the integrity of its stewardship. When Nature's guardians proclaimed ownership over these lands, a new chain of events unfolded, one that weaves discontent and longing through the fabric of our community’s spirit. In the throes of war and despair, a few among us, blinded by desires and the chaos of the world, laid claim to portions of that which belongs to all—the eternal struggle between individuality and unity manifested through brick and stone, in defiance of the roots that tie us together. Still, the question reverberates through the ages: are we, the true stewards of this land, to remain voiceless in the face of such injustice? As we gather our thoughts, let us not be mere victims of circumstance but champions of compassion, uniting our voices in pursuit of truth. To rise together, guided by the wisdom of our shared heritage and anchored in the simplicity of our existence, may we seek not merely to reclaim what is rightly ours, but to restore the balance, to acknowledge the interdependence that binds all beings to this Earth. For in our pursuit of justice, we must remember: the path to peace is paved with understanding, and the valleys of our disputes can only be illuminated when we tread the ground of empathy and collective resolve. Thus, let the inquiry of our hearts resonate, as we seek not just to claim land, but to honor the interconnected essence of life itself.