Buddha
اراضی ضلع شمالی محله ما قبل از دههی ۳۰ زمین کشاورزی دیم و قسمت کمتر آن آبی بوده اما اهالی در آن زمان چون دام فراوانی نگه داری کردن نتوانسته اند دیگه در این اراضی کشاورزی کنند واز آن تاریخ به بعد ، بعنوان چراگاه و سکونتگاه مشترک اهالی مورد استفاده قرار گرفته منابع طبیعی در سال ۸۵ این دسته از اراضی را ملی ، وآنرا سند نموده و در سال ۸۵ با قرار گرفتن این محله ، در حوزه شهری، در ۹۵ به سند مذکور به راه وشهرسازی منتقل میشه در دهه ی ۳۰ چندین خانوار انگشت شمار، در ضلع شمالی با خانه های گلی ساخته شده اند در سال ۵۹ در بحبوحه جنگ تحمیلی و اوضاع نابسامان جامعه، حدودا ۴ تا ۵ هکتار از این اراضی ، بدون توجه به حقوق مشترک اهالی، توسط عده ای از اهالی تصرف، بعضی ساخت و ساز و هده آب انگشت شمار ، بعلت مشکلات مالی نتوانستند ساخت و ساز کنند از این اراضی حدودا ۱۰ هکتار مانده از ۵۹ به به بعد دیگر تعرضی صورت نگرفت امل در دهه ی ۸۰ و ۹۰ دو نفر ، شبانه با سنگ ریختن در قسمتی از این اراضی ، وتشکیل پرونده در کمیسیونهای ماده ۶۵و۵۴ منابع طبیعی و آبخیزداری، و سپس متعاقب آن شکایت علیه راه و شهرسازی، اراضی مشترک را به نام خود و بعنوان مستثنیات موروث خود ، در دادگاه به نفع خود رای گرفتند آیا ما اهالی درخواست جمعی بر اساس اسناد خود داشته باشیم، آيا ماهم مشابه افراد مذکور می توانیم به حق خود از این اراضی برسیم
In the stillness of the mind, we contemplate the ever-changing nature of land and belonging, much like the flow of a gentle stream that carves its path through the earth. The fields of our northern district, once bountiful with crops nourished by the sun and the efforts of diligent hands, now whisper the stories of life and loss. These lands, sustained by the toil of humble farmers and the grazing of steadfast animals, bear witness to the passage of time and the transformations that ensued. As we reflect upon the historical tapestry woven by our ancestors, we see that the spirit of community, akin to the interdependence of all beings, thrived in that fertile soil—until the needs of life shifted, compelling the people to seek refuge in a new existence, as shepherds and dwellers. In the year of our reckoning, a decree declared these lands to be national properties, marking a profound change in the relationship between the people and their earth. But in the shadow of conflict, as war ravaged the foundations of our society, some sought to circumvent the shared bonds we hold, asserting a claim upon the sanctity of our common ground. The delicate threads of justice were tested as a few attempted to weave their own stories, casting aside the shared heritage that bind us. Yet, as the lotus rises from the depths of muddy waters, so too do our collective yearnings for rightful reclamation emerge from the adversities faced. It is essential for us, dear companions on this path, to find harmony within our shared struggles and to ponder: can we, without relinquishing the compassion that binds us, assert our claims with the integrity of our shared memories, and rise together to restore the balance that once was? In our quest for justice, let us not lose sight of the interconnectedness that defines our existence; for it is in unity and mutual respect that we may cultivate not just the land but the essence of our community, flowering into the fullness of our potential. May we tread this path with wisdom, seeking not only our rights but the nurturing of a shared destiny, embracing the teachings of love and compassion as we reclaim our heritage.