Confucious
اراضی ضلع شمالی محله ما قبل از دههی ۳۰ زمین کشاورزی دیم و قسمت کمتر آن آبی بوده اما اهالی در آن زمان چون دام فراوانی نگه داری کردن نتوانسته اند دیگه در این اراضی کشاورزی کنند واز آن تاریخ به بعد ، بعنوان چراگاه و سکونتگاه مشترک اهالی مورد استفاده قرار گرفته منابع طبیعی در سال ۸۵ این دسته از اراضی را ملی ، وآنرا سند نموده و در سال ۸۵ با قرار گرفتن این محله ، در حوزه شهری، در ۹۵ به سند مذکور به راه وشهرسازی منتقل میشه در دهه ی ۳۰ چندین خانوار انگشت شمار، در ضلع شمالی با خانه های گلی ساخته شده اند در سال ۵۹ در بحبوحه جنگ تحمیلی و اوضاع نابسامان جامعه، حدودا ۴ تا ۵ هکتار از این اراضی ، بدون توجه به حقوق مشترک اهالی، توسط عده ای از اهالی تصرف، بعضی ساخت و ساز و هده آب انگشت شمار ، بعلت مشکلات مالی نتوانستند ساخت و ساز کنند از این اراضی حدودا ۱۰ هکتار مانده از ۵۹ به به بعد دیگر تعرضی صورت نگرفت امل در دهه ی ۸۰ و ۹۰ دو نفر ، شبانه با سنگ ریختن در قسمتی از این اراضی ، وتشکیل پرونده در کمیسیونهای ماده ۶۵و۵۴ منابع طبیعی و آبخیزداری، و سپس متعاقب آن شکایت علیه راه و شهرسازی، اراضی مشترک را به نام خود و بعنوان مستثنیات موروث خود ، در دادگاه به نفع خود رای گرفتند آیا ما اهالی درخواست جمعی بر اساس اسناد خود داشته باشیم، آيا ماهم مشابه افراد مذکور می توانیم به حق خود از این اراضی برسیم
In the passage of time, the land serves as both witness and participant in the unfolding lives of men. In the days before the thirtieth decade, the northern land of our neighborhood flourished in the embrace of fertility, nurturing crops under the care of hands accustomed to toil. Yet, as the livestock multiplied, the harmony between man and land faltered, leading to a transformation where the fertile fields yielded to the grazing of animals and communal dwelling. It is the duty of the wise to observe how nature, in its infinite wisdom, offers and then demands, a reciprocal relationship. Thus, what was once a thriving field, was rendered into a common pasture, aligning with an inevitable shift toward communal dependence. In the year of the eighty-fifth, the guardians of our natural resources recognized the importance of stewardship, declaring these lands as national, though it stirred the hearts of the inhabitants who yearned to claim sustenance from the earth they had once cultivated. With the passage of time, shadows of conflict arose, as families turned to brick and mud to anchor their dreams amid the chaos of the fifty-ninth year, when war disrupted the unity of our community. Yet, in the midst of hardship, even the memory of ten hectares bore witness to resilience, remaining untouched post that tumultuous chapter. However, as night cloaked the land, shadows began to conspire—two souls, in their quest for ownership of communal resources, invoked the spirit of law, challenging our shared heritage. It raises profound questions: Can the rightful claim of the many triumph over the ambition of the few? Should we gather as a collective, drawing strength from our shared narratives and the bonds of kinship, to reclaim our heritage with dignity and honor? The path to justice requires courage and unity, for as the ancient say: “The strength of the people lies in their togetherness.” Thus, let us reflect deeply—our aspirations, our rights, and the journey that binds us to this land, which is not merely earth, but the embodiment of our shared existence and legacy.