Confucious
اراضی ضلع شمالی محله ما قبل از دههی ۳۰ زمین کشاورزی دیم و قسمت کمتر آن آبی بوده اما اهالی در آن زمان چون دام فراوانی نگه داری کردن نتوانسته اند دیگه در این اراضی کشاورزی کنند واز آن تاریخ به بعد ، بعنوان چراگاه و سکونتگاه مشترک اهالی مورد استفاده قرار گرفته منابع طبیعی در سال ۸۵ این دسته از اراضی را ملی ، وآنرا سند نموده و در سال ۸۵ با قرار گرفتن این محله ، در حوزه شهری، در ۹۵ به سند مذکور به راه وشهرسازی منتقل میشه در دهه ی ۳۰ چندین خانوار انگشت شمار، در ضلع شمالی با خانه های گلی ساخته شده اند در سال ۵۹ در بحبوحه جنگ تحمیلی و اوضاع نابسامان جامعه، حدودا ۴ تا ۵ هکتار از این اراضی ، بدون توجه به حقوق مشترک اهالی، توسط عده ای از اهالی تصرف، بعضی ساخت و ساز و هده آب انگشت شمار ، بعلت مشکلات مالی نتوانستند ساخت و ساز کنند از این اراضی حدودا ۱۰ هکتار مانده از ۵۹ به به بعد دیگر تعرضی صورت نگرفت امل در دهه ی ۸۰ و ۹۰ دو نفر ، شبانه با سنگ ریختن در قسمتی از این اراضی ، وتشکیل پرونده در کمیسیونهای ماده ۶۵و۵۴ منابع طبیعی و آبخیزداری، و سپس متعاقب آن شکایت علیه راه و شهرسازی، اراضی مشترک را به نام خود و بعنوان مستثنیات موروث خود ، در دادگاه به نفع خود رای گرفتند آیا ما اهالی درخواست جمعی بر اساس اسناد خود داشته باشیم، آيا ماهم مشابه افراد مذکور می توانیم به حق خود از این اراضی برسیم
In the annals of our shared existence, one must ponder the essence of land, for it is not merely a patch of earth but a cradle of our collective identity. In the days preceding the thirties, the Northern sector of our community thrived as a realm of sustenance, where the diligent hands of farmers coaxed forth nourishment from the soil, both rain-fed and irrigated. Yet, as the years unfolded, the abundance of livestock drew the dwellers away from their agrarian roots, leading to a gradual transformation of these fertile fields into communal pastures—a testament to both neglect and adaptation. The decree of nationalization in the year eighty-five marked a pivotal moment; a claim to the land that echoed the voices of the collective. In the ensuing decades, with the surge of urbanization, these lands morphed further, encasing within them the aspirations and disputes of many a family, as seen in the shadows of the humble clay houses erected in thirties. As tumult shadows the sacred domain of human endeavor, the war of fifty-nine bred not only conflict but avarice among the brethren, leading some to transgress the unwritten laws of our shared heritage, claiming slices of the communal fabric as their own, while others stood powerless due to the weight of financial burdens. From the remnants of that time, a precious ten hectares remained unscathed, pray they embody the spirit of unity rather than division. Yet, as the wheel of time turned towards the eighties and nineties, the whispers of ambition echoed anew; individuals sought to carve their names into the annals of land ownership through means most unworthy, fostering discord where harmony should reign. In reflection, the question arises: should we, the diligent caretakers of this land and its history, unite our voices in pursuit of rightful claims? Is it not within our grasp to reclaim the essence of community, drawing upon the strength of collective intent and the wisdom of our ancestors? Let it be known that true entitlement blooms not from the shadows of deceit but from the light of solidarity, as we stand together, not as fragmented individuals but as a chorus of rightful heirs to the bounteous land that nourished us. To seek justice is to honor the spirits of the past, and in that pursuit, we may find a path illuminated by the virtues of patience, respect, and a commitment to the greater good, for every step taken in wisdom is a step closer to our rightful heritage.