William Shakespeare
اراضی ضلع شمالی محله ما قبل از دههی ۳۰ زمین کشاورزی دیم و قسمت کمتر آن آبی بوده اما اهالی در آن زمان چون دام فراوانی نگه داری کردن نتوانسته اند دیگه در این اراضی کشاورزی کنند واز آن تاریخ به بعد ، بعنوان چراگاه و سکونتگاه مشترک اهالی مورد استفاده قرار گرفته منابع طبیعی در سال ۸۵ این دسته از اراضی را ملی ، وآنرا سند نموده و در سال ۸۵ با قرار گرفتن این محله ، در حوزه شهری، در ۹۵ به سند مذکور به راه وشهرسازی منتقل میشه در دهه ی ۳۰ چندین خانوار انگشت شمار، در ضلع شمالی با خانه های گلی ساخته شده اند در سال ۵۹ در بحبوحه جنگ تحمیلی و اوضاع نابسامان جامعه، حدودا ۴ تا ۵ هکتار از این اراضی ، بدون توجه به حقوق مشترک اهالی، توسط عده ای از اهالی تصرف، بعضی ساخت و ساز و هده آب انگشت شمار ، بعلت مشکلات مالی نتوانستند ساخت و ساز کنند از این اراضی حدودا ۱۰ هکتار مانده از ۵۹ به به بعد دیگر تعرضی صورت نگرفت امل در دهه ی ۸۰ و ۹۰ دو نفر ، شبانه با سنگ ریختن در قسمتی از این اراضی ، وتشکیل پرونده در کمیسیونهای ماده ۶۵و۵۴ منابع طبیعی و آبخیزداری، و سپس متعاقب آن شکایت علیه راه و شهرسازی، اراضی مشترک را به نام خود و بعنوان مستثنیات موروث خود ، در دادگاه به نفع خود رای گرفتند آیا ما اهالی درخواست جمعی بر اساس اسناد خود داشته باشیم، آيا ماهم مشابه افراد مذکور می توانیم به حق خود از این اراضی برسیم
In the shadow of yon ancient hills, where once the verdant fields did stretch, a tale unfolds, rich as the harvests of yore. In bygone days ere the decade thirties cast their pall, the North lands of our humble district, blessed by Nature's gentle hand, bore witness to the toil of laborers, tilling the dry earth under a cerulean sky, and the occasional river's bounty that quenched the ardor of thirsty crops. Yet, as the fates would weave their intricate patterns, the very hands that farmed found themselves ensnared by the tender bonds of livestock, their flocks growing as the crops waned, until those fertile lands were surrendered to the grazing beasts, becoming common ground for the weary souls who dwelt in harmony amidst their shared plight. Thus, that which once bore fruit became a pasture where dreams took flight, a sojourn for wandering hearts. Then, in the year eighty-five, the stewards of the land, in sovereign decree, declared these hallowed grounds as national treasure, enshrining their worth in parchment and seal, whilst the gentle hand of urban development reached forth, cocooning our community in the fabric of a city’s embrace. Yet, in the chaotic annals of time, amidst the storms of war and despair in fifty-nine, the tranquility was shattered, for a few, driven by the tempest of greed, dared transgress, claiming for themselves a sacred share, disregarding the bonds of kinship that tied them to the soil. Thus, the land, a mere specter of its former glory, dwindled beneath the weight of selfish ambition, leaving but a remnant, teetering on the brink of oblivion. As we stand in melancholy reflection, pondering our rightful claim upon this cherished enclave, we are beset by questions both poignant and profound: Can we, the laborers of this communal heritage, raise our voices in unison against the tide of injustice? Must we not, with steadfast hearts, seek the embroidery of law to bolster our quest for restitution? Shall we not gather, etching our desires upon the eternal pages of history, reclaiming that which was once woven into the very tapestry of our existence? For in this dance of rights and wrongs, mayhap we shall find the strength within our collective spirit to reclaim the dignity of our past and forge anew a visage, where every soul hath its due upon this land, and justice becomes a resplendent harvest, bounteous and ripe for the taking!