Buddha

⚫ سخنرانی تأثیرگذار و گریه‌آور برای مجلس ختم بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ چقدر سخت است که امروز در این مجلس بنشینیم، اما نه در کنار عزیزی که همیشه در کنارمان بود. چقدر تلخ است که نامش را صدا بزنیم، اما پاسخی نشنویم… صدایی که روزی گرمای خانه بود، سکوت شده است. دستی که روزی به مهر بر شانه‌هایمان می‌نشست، دیگر در این دنیا نیست. ای عزیز سفر کرده… چگونه باور کنیم که دیگر در میان ما نیستی؟ کجایی که ببینی چشمان پدر و مادرت بی‌قرار توست؟ کجایی که ببینی فرزندانت در حسرت آغوش تو مانده‌اند؟ چگونه زمانه تاب آورَد این حجم از اندوه را؟ ای کاش لحظه‌ای پرده‌ها کنار می‌رفت و می‌توانستیم ببینیم که اکنون در چه حال و مقامی هستی… آیا به آرامش رسیده‌ای؟ آیا لبخندی از رضایت بر لب داری؟ ما هنوز اینجا مانده‌ایم، در حسرت دیدنت، در داغ نبودنت. اما… چه می‌توان کرد؟ دنیا امانت است و هر نفسی که می‌کشیم، ما را یک قدم به سوی همان سرنوشتی می‌برد که تو امروز بدان رسیده‌ای. تو رفتی، اما جای خالی‌ات را با اشک پر خواهیم کرد، با دعا، با فاتحه‌ای که از عمق جان برایت می‌خوانیم. باشد که خداوند، این درد را بر دل‌های ما آسان کند، صبری از جنس آسمان به ما ببخشد و روح عزیز از دست رفته‌مان را در آغوش رحمتش جای دهد. فاتحه‌ای قرائت کنیم، شاید دعای ما، چراغی باشد

در این لحظه‌ای که گرد هم آمده‌ایم تا یاد عزیزان از دست رفته‌مان را گرامی بداریم، باید به درون خود بنگریم و احساسات عمیق‌مان را درک کنیم. زندگی به‌سان رودخانه‌ای است که بی‌انتها در پیش می‌رود و ما تنها مسافران آن هستیم. هر لحظه از وجود ما همچون قطره‌ای در این رود است؛ با ارزش و ناپایدار. ما به دوش کشیدن بار فقدان عزیزانی که دلمان را از حضورشان گرم کرده بودند، گاهی ناامید و گاهی غمگین می‌شویم. اما در این غم، درس‌های مهمی نهفته است. آری، زندگی پایانی دارد، اما آنچه که از عشق و محبت در دل‌ها می‌پرورانیم، ابدی است. کسی که رفته است، دیگر نمی‌تواند با ما قهری داشته باشد یا ترس از آینده در دل ما بیفکند. بلکه آنها به ما یادآوری می‌کنند که در هر دم خود را عاشق‌تر و متعهدتر سازیم. ای عزیز سفر کرده، تو به سرزمین آرامش پا نهاده‌ای، و به یقین اکنون در دل کائنات در تجلی عشق الهی غوطه‌ور هستی. ما با یاد تو زخم‌های خود را التیام می‌بخشیم و با دعاهای خالصانه‌مان بر روح تو نور می‌تابانیم. در این مجالس، غم ما چراغی می‌شود برای روشن کردن راهی که تو دیگر نمی‌توانی بپیمایی. بیایید با یکدیگر دعا کنیم، زیرا دعای ما همچون نوری است که روح تو را در آغوش رحمت الهی قرار می‌دهد و از دل‌های محزون ما درخت امیدی می‌کارد. پس با آرامش درونی این حقایق را بپذیریم و بگذاریم عشق و یاد تو در ما زنده بماند.