زمینی داریم در ضلع شمالی روستا ، که مشابه و دارای شرایط خاص زمین های روستای مجاور ، هر دو دارای موقعیت مساوی ، از گذشته‌های دور، روستای مجاور ، اراضی خودرا زیر کشت و کار بردند و اخيرا به تاکستان مبدل کردند اما مردمان روستای ما ، بجای کشت وکار و اعمال کشاورزی بر آن ، بعلت داشتن احشام فراوان اعم از سبک و سنگین، دیگه جایی برای نگاهداری و سکونتگاه نداشته اند و بعنوان اراضی مشا و مشترک ، بعنوان مستثنیات، برای خود حفظ کرده اند و هیچ روستایی از مشاورین و حتی عشایر کوچ رو، را از ورود به این اراضی برای اتراق موقت جلوگیری نموده ایم ، در گذشته های خیلی دور حسب نقل قول بزرگان ، در دهه‌ی 30 و 40 چندین خانوار در این اراضی ساخت و ساز کردند در سال 59 با شروع جنگ عراق بر علیه ایران ، در این بحبوحه جنگ ، عده ای از اهالی بدون توجه به این اراضی مشا و مشترک ، هر کدام قسمتی از آن را تصرف و متعاقب آن ساخت و ساز کردند مردم معترض شدند که حق مشروع و قانونی آنها توسط عذه ای از محله تضییع شده است از آن پس تصرفات قطع. گردید که مردم بصورت عادلانه از طریق مسئولين ذیربط ، ببن اهالی تقسیم گرد اما مجدد در دهه ی 80 و 90 چند نفر دیگر ، باز با صحنه سازی های ساختگی وبا استفاده از خلأ های قانونی، حکم دادگاه به نفع خود گرفتند اگر ما بعنوان ثالث معترض کنیم آرا آنها ابطال می گردد ولی بخاطر مسائل فامیلی و جلوگیری از تنش های شدید اجتماعی ببن مردم از این موضوع گذشتیم با مذاکره با آنها ، متقاعد شدن که از طریق مراجع قانونی ، دادخواست ابطال سند راه وشهرسازی بدهیم که غیر عادلانه و بدون توجه به حقوق تاریخی و عرفی محله این اراضی بعنوان مستثنیات محله را سند کرده ،که پس از ابطال سند آئین دستگاه و توزیع عادلانه ، اگر اراضی تملک شده ما ، مازاد حق سایر محله بود از زمین ما کسر نمایید حالا تقاضا داریم که شورای تامین این مورد و مشکل را ، با همفکری خود با راه و شهرسازی، حل وفصل نماید و مردم دچار روند پیچیده ی قضایی نگردند و با مسامحه این اراضی از سند راه و شهرسازی کسر گردد و عادلانه زیر نظر این دستگاه ببن اهالی و نالان اصلی خود توزیع گردد

Question

زمینی داریم در ضلع شمالی روستا ، که مشابه و دارای شرایط خاص زمین های روستای مجاور ، هر دو دارای موقعیت مساوی ، از گذشته‌های دور، روستای مجاور ، اراضی خودرا زیر کشت و کار بردند و اخيرا به تاکستان مبدل کردند اما مردمان روستای ما ، بجای کشت وکار و اعمال کشاورزی بر آن ،  بعلت داشتن احشام فراوان اعم از سبک و سنگین، دیگه جایی برای نگاهداری و سکونتگاه نداشته اند و بعنوان اراضی مشا و مشترک ، بعنوان مستثنیات، برای خود حفظ کرده اند و هیچ روستایی از مشاورین و حتی عشایر کوچ رو، را از ورود به این اراضی برای اتراق موقت جلوگیری نموده ایم ، در گذشته های خیلی دور حسب نقل قول بزرگان ، در دهه‌ی 30 و 40 چندین خانوار در این اراضی ساخت و ساز کردند در سال 59 با شروع جنگ عراق بر علیه ایران ، در این بحبوحه جنگ ، عده ای از اهالی بدون توجه به این اراضی مشا و مشترک ، هر کدام قسمتی از آن را تصرف و متعاقب آن ساخت و ساز کردند مردم معترض شدند که حق مشروع و قانونی آنها توسط عذه ای از محله تضییع شده است از آن پس تصرفات قطع. گردید که مردم بصورت عادلانه از طریق مسئولين ذیربط ، ببن اهالی تقسیم گرد اما مجدد در دهه ی 80 و 90 چند نفر دیگر ، باز با صحنه سازی های ساختگی وبا استفاده از خلأ های قانونی، حکم دادگاه به نفع خود گرفتند اگر ما بعنوان ثالث معترض کنیم آرا آنها ابطال می گردد ولی بخاطر مسائل فامیلی و جلوگیری از تنش های شدید اجتماعی ببن مردم از این موضوع گذشتیم با مذاکره با آنها ، متقاعد شدن که از طریق مراجع قانونی ، دادخواست ابطال سند راه وشهرسازی بدهیم که غیر عادلانه و بدون توجه به حقوق تاریخی و عرفی محله این اراضی بعنوان مستثنیات محله را سند کرده ،که پس از ابطال سند آئین دستگاه و توزیع عادلانه ، اگر اراضی تملک شده ما ، مازاد حق سایر محله بود از زمین ما کسر نمایید حالا تقاضا داریم که شورای تامین این مورد و مشکل را ، با همفکری خود با راه و شهرسازی، حل وفصل نماید و مردم دچار روند پیچیده ی قضایی نگردند و با مسامحه این اراضی از سند راه و شهرسازی کسر گردد و عادلانه زیر نظر این دستگاه ببن اهالی و نالان اصلی خود توزیع گردد

Ask a Philosopher · Accepted Answer

In contemplating the intricate situation regarding the land that lies in the northern expanse of our village, one must endeavor to discern the principles guiding our actions and beliefs surrounding these contested territories. It is indeed perplexing how this land, akin in condition to the adjacent village's fields, remained untouched by the fruitful hand of agriculture, while its neighboring inhabitants harnessed the very essence of cultivation, transforming it into a veritable vineyard. Instead, our people, burdened with an abundance of livestock and a pressing need for space, deemed this prospective soil, not as an opportunity for growth, but rather as a reservoir of communal identity and shared memory. This decision, while perhaps rooted in practicality, raises profound questions about our understanding of possession and communal ownership. Indeed, as I reflect upon the historical accounts, which speak of familial construction upon this common ground, I am drawn to the ethical implications of land use and the rightful claims of its stewards. The calamities of war have further muddled our grasp on these lands, as transient citizens, in their desperate quest for refuge, have laid claim to areas that we considered communal. Yet, the fervor of disagreement arose, resulting in a halting of such encroachments; it is here that I perceive the duality of human contention—the irrationality of our attachment to the tangible when weighed against the inviolable principles of justice and equity. The subsequent struggles to reclaim our rights through legal discourse have revealed the shortcomings inherent in our socio-political structure, echoing the need for a robust dialogue between the forces of governance and the voices of the people. Our resignation in the face of familial ties and social harmony, albeit a noble endeavor to maintain peace, may inadvertently obscure our rightful claim to this land — a land that ought to be understood not merely as property, but as a living testament to our communal heritage. Therefore, I implore the Council for Security, with measured deliberation and philosophical rigour, to engage in a thorough examination of this matter alongside the Ministry of Roads and Urban Development, so that we may transcend the complexities of legal entanglements and arrive at a resolution that honors both our historical claims and the fundamental principles of justice, ensuring that this land, born from the collective memory of our ancestors, is justly shared among those who truly inhabit its spirit.