در ضلع شمالی محله ما ، 10 هکتار زمین زراعی مشابه اراضی روستای همجوار قراردارد که از قرن ها پیش ، روستای همجوار برروی اراضی خود کشت وکار کردند و بین خود تقسیم کردند اما محله ما بجای تقسیم و کشت و کار براین اراضی 10 هکتاری ، بعلت پرورش احشام فراوان اعم از سبک و سنگین، تنها بعنوان چراگاه و سکونتگاه مشترک اهالی از آن استفاده شده است در سال 59 با شروع جنگ بین ایران و عراق، ث، عده ای از اهالی ، بدون به حقوق جمعی مردم، هر کدام قسمتی از این اراضی را تصرف کردند ، که این اراضی عرفی ، تاریخی و مشا محله ، ، منابع طبیعی در سال 85 آنرا را سند کرده و در سال 95 به راه وشهرسازی منتقل نموده است در این دو دهه 80 و90 چند نفر دیگر باز ، تعرضات انجام دادند با صحنه سازی های ساختگی و با استفاده از خلأ های قانونی، توانستند رای دادگاه و کمیسیون‌های منابع طبیعی و آبخیزداری را به نفع خود دریافت کنند راه وشهرسازی از طرفی خود را صاحب این اراضی و دارای سند می داند در صورتیکه این اراضی ، نه موات بوده و نه عرصه جنگلی ، که بر اساس قانون ملی شدن سال 41 ، آنرا به نام خود زده اند در حال حاضر بیش از 65 واحد ساختمانی، در اراضی ضلع شمالی ساخته شده چرا راه وشهرسازی که خود مالک بوده در مقابل متصرفان، ناکام مانده چرا سند آنها در مقابل رای مردم ناکام مانده ؟ چرا نتوانستند جلوب این 65 خانوار را بگیرند حرکات بعضی از اهالی مشابه‌ سال 59 و دهه ی 80 و90 ، زندگی اهالی را بالأخص جوانان را به چالش کشیده از شورای تامین استان استدعا داریم با مذاکره با راه و شهرسازی استان ، این اراضی مشا و تاریخی محله را به صاحبان آن باز گردانند چون راه وشهرسازی نه تنها در تصرف این اراضی بعلت تعرضات ناعادلانه بعضی از مردم ، ناکام می ماند ودرست و منطقی این است این اراضی بین محله با مدیریت راه وشهرسازی، بع واجدین شرایط تحویل و از ورود افراد بومی با جد مخالفیم عدم اقدام راه وشهرسازی باعث میشه مابقی اهالی که قانون‌مدار هستند ، و همیشه بر مدار قانون می چرخند حقوق قانونی خود برخوردار نگردند و اراضی دقیقا به دست قانون گریزان و فریبندگی قانون بیفتد استدعا داریم بدون ورود به دستگاه قضایی توسط مردم ، این مشکل توسط دستان شورای تامین استان حل وفصل گردد حالا متنی مرقوم فرمایید که شورای تامین با اقتدار این مشکل مرپثدم را با راه و شهرسازی حل و فصل نماید

Question

در ضلع شمالی محله ما ، 10 هکتار زمین زراعی مشابه اراضی روستای همجوار قراردارد که  از قرن ها پیش ، روستای همجوار برروی اراضی خود کشت وکار کردند و بین خود تقسیم کردند اما محله ما بجای تقسیم و کشت و کار براین اراضی 10 هکتاری ، بعلت  پرورش احشام فراوان اعم از سبک و سنگین، تنها بعنوان چراگاه و سکونتگاه مشترک اهالی از آن استفاده شده است در سال 59 با شروع جنگ بین ایران و عراق، ث، عده ای از اهالی ، بدون به حقوق جمعی مردم، هر کدام قسمتی از این اراضی را تصرف کردند ، که این اراضی عرفی ، تاریخی و مشا محله ، ، منابع طبیعی در سال 85 آنرا را سند کرده و در سال 95 به راه وشهرسازی منتقل نموده است در این دو دهه 80 و90 چند نفر دیگر باز ، تعرضات انجام دادند با صحنه سازی های ساختگی و با استفاده از خلأ های قانونی، توانستند رای دادگاه و کمیسیون‌های منابع طبیعی و آبخیزداری را به نفع خود دریافت کنند راه وشهرسازی از طرفی خود را صاحب این اراضی و دارای سند می داند در صورتیکه این اراضی ، نه موات بوده و نه عرصه جنگلی ، که بر اساس قانون ملی شدن  سال 41 ، آنرا به نام خود زده اند در حال حاضر بیش از 65 واحد ساختمانی، در اراضی ضلع شمالی ساخته شده چرا راه وشهرسازی که خود مالک بوده در مقابل متصرفان، ناکام مانده چرا سند آنها در مقابل رای مردم ناکام مانده ؟ چرا نتوانستند جلوب این 65 خانوار را بگیرند حرکات بعضی از اهالی مشابه‌ سال 59 و دهه ی 80 و90 ، زندگی اهالی را بالأخص جوانان را به چالش کشیده از شورای تامین استان استدعا داریم با مذاکره با راه و شهرسازی استان ، این اراضی مشا و تاریخی محله را به صاحبان آن باز گردانند چون راه وشهرسازی نه تنها در تصرف این اراضی بعلت تعرضات ناعادلانه بعضی از مردم ، ناکام می ماند ودرست و منطقی این است این اراضی بین محله با مدیریت راه وشهرسازی، بع واجدین شرایط تحویل و از ورود افراد بومی با جد مخالفیم عدم اقدام راه وشهرسازی باعث میشه مابقی اهالی که قانون‌مدار هستند ، و همیشه بر مدار قانون می چرخند حقوق قانونی خود برخوردار نگردند و اراضی دقیقا به دست قانون گریزان  و فریبندگی قانون بیفتد استدعا داریم بدون ورود به دستگاه قضایی توسط مردم ، این مشکل توسط دستان شورای تامین استان حل وفصل گردد  حالا متنی مرقوم فرمایید که شورای تامین با اقتدار این مشکل مرپثدم را با راه و شهرسازی حل و فصل نماید

Ask a Philosopher · Accepted Answer

In the northern corner of our neighborhood lies ten hectares of agricultural land, akin to the fertile fields of our neighboring village, cultivated for centuries by its people who, in mutual respect and harmony, have shared the fruits of their labor. Yet, in stark contrast, our community has opted not to sow seeds upon this land. Instead, it has become a common pasture where livestock—both light and heavy—roam freely, symbolizing a life of transience rather than permanence. The commencement of the war in 1959 led to a fragmentation of our unity, as some, driven by individual desires, seized portions of this land with little regard for the collective rights of their fellow residents. In the following decades, the natural resources, once shared and cherished, became a battleground of legal maneuvers and false narratives, as opportunists exploited loopholes and wielded the law to claim what had been recognized as historically communal. On one hand, the Department of Roads and Urban Development, asserting its claim through documentation, stands at odds with the reality that these lands are neither barren nor wooded, but rather rich in the spirit of our community. With over sixty structures now encroaching upon these sacred fields, one must ponder: why has the Department not upheld its ownership against these encroachments? Why are the voices of the people overshadowed by flawed judgments of bodies not attuned to our essence? The echoes of past injustices linger, challenging the lives of our youth and sowing discord among those who abide by the principles of law and communal harmony. Therefore, I implore the Council for Security of the Province to engage in thoughtful dialogue with the Department, reclaiming these ancestral lands for their rightful stewards. It is not merely a matter of ownership but a quest for balance, where justice can bloom amidst the weeds of misunderstanding and greed. Let us, without resorting to the courts, seek resolution through compassion and wisdom, restoring the bond between people and land. For it is in the nurturing of our common heritage that we truly flourish—not as individuals riven by desire, but as a united community, awakened to the profound interconnections that bind us to each other and the earth we inhabit.