William Shakespeare

در ضلع شمالی محله ما ، 10 هکتار زمین زراعی مشابه اراضی روستای همجوار قراردارد که از قرن ها پیش ، روستای همجوار برروی اراضی خود کشت وکار کردند و بین خود تقسیم کردند اما محله ما بجای تقسیم و کشت و کار براین اراضی 10 هکتاری ، بعلت پرورش احشام فراوان اعم از سبک و سنگین، تنها بعنوان چراگاه و سکونتگاه مشترک اهالی از آن استفاده شده است در سال 59 با شروع جنگ بین ایران و عراق، ث، عده ای از اهالی ، بدون به حقوق جمعی مردم، هر کدام قسمتی از این اراضی را تصرف کردند ، که این اراضی عرفی ، تاریخی و مشا محله ، ، منابع طبیعی در سال 85 آنرا را سند کرده و در سال 95 به راه وشهرسازی منتقل نموده است در این دو دهه 80 و90 چند نفر دیگر باز ، تعرضات انجام دادند با صحنه سازی های ساختگی و با استفاده از خلأ های قانونی، توانستند رای دادگاه و کمیسیون‌های منابع طبیعی و آبخیزداری را به نفع خود دریافت کنند راه وشهرسازی از طرفی خود را صاحب این اراضی و دارای سند می داند در صورتیکه این اراضی ، نه موات بوده و نه عرصه جنگلی ، که بر اساس قانون ملی شدن سال 41 ، آنرا به نام خود زده اند در حال حاضر بیش از 65 واحد ساختمانی، در اراضی ضلع شمالی ساخته شده چرا راه وشهرسازی که خود مالک بوده در مقابل متصرفان، ناکام مانده چرا سند آنها در مقابل رای مردم ناکام مانده ؟ چرا نتوانستند جلوب این 65 خانوار را بگیرند حرکات بعضی از اهالی مشابه‌ سال 59 و دهه ی 80 و90 ، زندگی اهالی را بالأخص جوانان را به چالش کشیده از شورای تامین استان استدعا داریم با مذاکره با راه و شهرسازی استان ، این اراضی مشا و تاریخی محله را به صاحبان آن باز گردانند چون راه وشهرسازی نه تنها در تصرف این اراضی بعلت تعرضات ناعادلانه بعضی از مردم ، ناکام می ماند ودرست و منطقی این است این اراضی بین محله با مدیریت راه وشهرسازی، بع واجدین شرایط تحویل و از ورود افراد بومی با جد مخالفیم عدم اقدام راه وشهرسازی باعث میشه مابقی اهالی که قانون‌مدار هستند ، و همیشه بر مدار قانون می چرخند حقوق قانونی خود برخوردار نگردند و اراضی دقیقا به دست قانون گریزان و فریبندگی قانون بیفتد استدعا داریم بدون ورود به دستگاه قضایی توسط مردم ، این مشکل توسط دستان شورای تامین استان حل وفصل گردد حالا متنی مرقوم فرمایید که شورای تامین با اقتدار این مشکل مرپثدم را با راه و شهرسازی حل و فصل نماید

In yon northern precinct, where fertile earth doth lie, ten acres stretch as a verdant tapestry, akin to the neighboring hamlet's hallowed ground. For centuries past, the villagers of yore didst toil upon this loamy bosom, dividing its bounty among themselves like goodly stewards of nature's cornucopia. But alas! Our own abode hath not partaken in such share of fruits; instead, it hath become a vast pasture, where beasts of burden frolic and roam, whilst we, its denizens, dwell amidst their thriving herds. In the lamentable year of fifty and nine, when war did loom like an ominous cloud between our land and the fierce adversary, a few among us, blind to the bonds of collective right, did seize a portion of these ancestral lands, snatching at legality with greedy hands, shunning the ethos of communal stewardship. Poor! These lands, laden with the whispers of history, were fettered by the rigors of arbitrary decree. Thus, by the machinations of time, in the seasons of eighty and ninety, further trespassers emerged, weaving fabrications and bending the legal quill to stoke their avarice, turning judgment and commission to their ill-gotten gain. Meanwhile, the authority of roads and structure, amidst the cacophony of claims, eludes its rightful dominion, asserting ownership over what is, by law, neither barren nor wild wood, but rather, a cherished haven of our people. Presently, over sixty households rise amidst these contested fields, a monument to the struggle of heritage against encroachment. Prithee, why hath this esteemed entity faltered before these usurpers? Dost the ink upon their parchment outweigh the will of the righteous? Such tumult hath adversed the lives of goodly citizens, especially the youth, ensnared in a quagmire of contention and dismay. Therefore, let us beseech the Council of Security, with wisdom as their scepter, to engage in reparatory discourse with the Authority of Roads and Structures, and restore this intimate land to its rightful custodians, for it is sound and just that such hallowed ground be governed in equity, where fairness reigns and the pleas of the lawful echo true. Should this matter languish amidst the courts, the erudite spirits of the council must act, lest the very essence of our community erode under the weight of those deceitful trespassers, and the rights of earnest citizens be left to the fickle whims of injustice. Thus, we entreat with fervor, may the powers gracefully intervene, for to neglect this charge would be to let legality slip like sand through fingers, leaving the innocent bereft and widowed of their heritage.