Buddha
در مورد یه زمینی به مساحت 10 هکتار ، که متعلق به یه محله است از بهترین اراضی ، برای کشاورزی بوده ، مردم روستا با وجود حاصل خیزی زمین ، روی آن کشت وکار نکردند و آنرا بعنوان زمین مشا، از آن بعنوان چراگاه و سکونتگاه ازش استفاده کرده اند در سال 59 به محض شروع جنگ تحمیلی عراق بر ایران ، تعدادی از اهالی ، بدون رضایت اهالی ، هر کدام قسمتی از این اراضی تصرف کردن، وبه مرور بر روی آن ساخت و ساز کردند دیگه تصرفات تکرار نشد اما در دهه ی 80 و 90 3 نفر دیگه با صحنه سازی و خلأ های قانونی، دادگاه را دور زدند و وحکم قانونی به نفع خود دریافت کردند این تعرضات خودسرانه از زنثمین مشاعی و عرفی محله ، موجب تنش بین اهالی شده ، راه وشهرسازی آنرا در سال95 سند کرده چندین نفر از سند آنها گذشته و حکم حاکميت به نفع خود گرفتند ، راه وشهرسازی هیچ وقت راضی نیست مشکل این اراضی را با مردم حل کند ، بعضی جوانان محله مشابه سایر متصرفان، قصد شخم کلی زمین را دارند قطعا اختلافات شدید ایجاد میکند چگونه متنی به شورای تامین استان بدهیم و بنویسیم که مجاب شوند مشکل اهالی را با راه و شهرسازی حل وفصل کنند
در سکوت دلنواز این زمین سرسبز و پربار، واقعیتی تلخ نهفته است که شبیه به دل آنگاه که در میان افکار پراکنده، جستجوی آرامش میکند. زمین، که روزگاری به عنوان منبعی از زندگی و برکت برای روستاییان بود، اکنون به صحنهای برای تضاد و کشمکش تبدیل شده است. مردمی که همواره در سایه یکدیگر زندگی کردهاند، به تدریج به دو دسته تقسیم شدهاند: یک دسته به بیتوجهی خود ادامه میدهند و از زمین بهره نمیبرند، در حالی که دسته دیگری با حرص و جاهطلبی شروع به تصرف و ساخت و ساز میکنند. اما بیاندیشید، آیا زمین خواستهای جز آرامش دارد؟ آیا حقیقتی جز اتحاد در پشت این نارضایتیها نهفته است؟ از زمان جنگ تحمیلی تا کنون، تصرفات خودسرانه و سوء استفاده از خلأهای قانونی مانند زخمهایی عمیق بر تن این سرزمین مانده است. چگونه ممکن است انسانها فراموش کنند که این زمین تنها مال یک نفر نیست، بلکه نتیجه همکاری و تلاش همگان است؟ در مواجهه با این ناملایمات، به جای تخاصم و انفصال، باید به همدلی برگردیم. راه و شهرسازی را به یاد آوریم که در خدمت ماست و نه بر علیه ما. جوانان این دیار باید به جای شخم زدن زمین و افروختن آتش اختلافات، صدای آشتی را سر دهند و حمد و شکر برای نعمتهای موجود را بر زبان جاری سازند. پیشنهاد میکنم رسالت خود را به شورای تأمین استان منتقل کنید، با دلایلی منطقی و عاری از تنش، و از آنها بخواهید تا با روح همکاری و همیاری به حل این مشکل بپردازند. بیایید با هم و به دور از نفرت، دست در دست هم برای ساماندهی این زمین گام برداریم، چرا که تنها در اتحاد است که میتوانیم به آرامش درونی و ثبات اجتماعی دست یابیم.