Al-Kindi
در مورد یه زمینی به مساحت 10 هکتار ، که متعلق به یه محله است از بهترین اراضی ، برای کشاورزی بوده ، مردم روستا با وجود حاصل خیزی زمین ، روی آن کشت وکار نکردند و آنرا بعنوان زمین مشا، از آن بعنوان چراگاه و سکونتگاه ازش استفاده کرده اند در سال 59 به محض شروع جنگ تحمیلی عراق بر ایران ، تعدادی از اهالی ، بدون رضایت اهالی ، هر کدام قسمتی از این اراضی تصرف کردن، وبه مرور بر روی آن ساخت و ساز کردند دیگه تصرفات تکرار نشد اما در دهه ی 80 و 90 3 نفر دیگه با صحنه سازی و خلأ های قانونی، دادگاه را دور زدند و وحکم قانونی به نفع خود دریافت کردند این تعرضات خودسرانه از زنثمین مشاعی و عرفی محله ، موجب تنش بین اهالی شده ، راه وشهرسازی آنرا در سال95 سند کرده چندین نفر از سند آنها گذشته و حکم حاکميت به نفع خود گرفتند ، راه وشهرسازی هیچ وقت راضی نیست مشکل این اراضی را با مردم حل کند ، بعضی جوانان محله مشابه سایر متصرفان، قصد شخم کلی زمین را دارند قطعا اختلافات شدید ایجاد میکند چگونه متنی به شورای تامین استان بدهیم و بنویسیم که مجاب شوند مشکل اهالی را با راه و شهرسازی حل وفصل کنند
در نگرش به مسألهی زمین مشاع و مرضی خاص، به ویژه در مورد زمینی به مساحت ده هکتار که به عنوان یکی از بهترین اراضی برای کشاورزی شناخته میشود، باید توجه داشت که این زمین با وجود حاصلخیزی و ظرفیتهای بالای زراعی، به دلایل گوناگون از پیوند با عمل وزرع محروم گشته و به مکانی برای چرا و سکونت تبدیل شده است. این تصمیمات نه تنها بهصورت خردمندانه و از سر تدبیر نبوده، بلکه نتیجهی کجفهمیها و برداشتهای نادرست از منابع طبیعی و حقایق اجتماعی بوده است. در سال ۵۹، همزمان با به وقوع پیوستن جنگ تحمیلی عراق بر ایران، برخی از اهالی این زمین را به تصرف درآوردند و در روندی غیرقانونی و نادرست، بر روی آن ساخت و سازهایی انجام دادند که متاسفانه این رویه به یک الگو تبدیل شد. در دهههای ۸۰ و ۹۰ نیز با به کارگیری نیرنگ و ترفندهای قانونی، سه نفر دیگر از اهالی به تصرفات خودسرانهی اراضی ادامه دادند و با فریب سیستم قضایی، مستندات غیر قابل قبولی برای اثبات مالکیت خود ارائه دادند. این رخدادها بهوضوح نمایانگر چالشهایی بود که در پی بحرانهای اجتماعی و سقوط اخلاقی میان مردمان یک محله به وجود آمد، و تفرقه و تنش در ذات این زمین جای گرفت. در سال ۹۵، با صدور اسناد جدید از سوی اداره کل راه و شهرسازی، گامی به جلو برداشت و تعدادی از این اسناد به نفع متصرفان صادر گردید. اما با کمال ناامیدی، این اداره هرگز درصدد برآمد تا مشکلات ملموس محلی را با همکاری اهالی حل کند. برخی جوانان نیز با نگاهی مشابه به دیگر متجاوزان، در صدد شخمزنی کل زمین برآمدند، که بیگمان این اقدام میتواند منجر به اختلافات شدید و تنشهای بیشتر گردد. در این راستا، به شورای تأمین استان این پیغام را میدهیم که نباید در پیچیدگیها و گمراهیهای ناشی از حقایق تلخ این نزاعها غرق شده و فراموش کنند که برقراری صلح و آرامش در این محله نیاز به تدبیر و همدلی دارد. لذا ضروری است تا با راه کارهایی سنجیده و عادلانه، مشکلات اهالی و اداره کل راه و شهرسازی را به تأملی عمیق و معقول ملحق کرده و مُتعهد به برقراری عدالت و حفظ منافع عمومی گردند.