در ضلع شمالی محله مان ، تقریبا 15 هکتار زمین هستش که به نقل قول از بزرگان محل،جز بهترین اراضی بوده برای کشاورزی، اما چون در گذشته های دور ، اهالی دامداری آنها اعمداز سبک و سنگین ، چنان زیاد بوده که مجور شدند این اراضی را ، بصورت عرفی و محلی ، بعنوان چراگاه و سکونتگاه از آن استفاده کنند و کسی حق کشاورزی بر آن را ندارد این اراضی لم یزرع ، موات و جز عرصه‌های جنگلی نبوده که دولت آنرا تملک کرده در سال 85 ، در صورتیکه طبق تبصره‌ یک ماده 1 امور اراضی ، اراضی عرفی و اراضی ای که مردم از گذشته‌های خیلی دور، بر آن تصرف داشته اند دولت حق نداشته آنرا تملک کند همین اراضی در 59 مقدار تقریب 5 هکتار آن ، توسط جمعی از اهالی نشانه گذاری و تصرف شد بدون رضایت سایر اهالی ، چون دولت در آن رمان دچار جنگ بود نه مردم و نه دولت نتوانستند جلوی این تصرفات را بگیرند در نهایت باز چند نفر دیگر در دهه های 80 و 90 با سنگ ریزی و شخم های شبانه ، هر کدام قسمت هایی از ایان اراضی را مسبوق به سابقه کردند با سابقه سازی جعلی ، صحنه سازی های ساختگی و شخم های شبانه، واستفاده از خلأ های قانونی، هم رای کمیسیون‌های منابع طبیعی و آبخیزداری گرفتن و متعاقب آن رای دادگاه ، تا کنون متصرفان ده 50 و هم دهه های 80 و 90 برنده شدند در تصرفات، چون منابع طبیعی و راه و شهرسازی، بعنوان صاحبان سند ابن اراضی ، در مقابل دفاع متصرفان ناکام مانده اند حالا علت ضعف و عدم استحکام در سند ادارات بوده یا متصرفان به حق بوده اند و يا در کمال ناباوری قانون را دور زده اند حالا 6 نفری که با اختیار و مشتاقانه، خواهان عضویت در کمیته صیانت از اراضی عرفی و تاریخی محله بوده اند تا کنون هیچ اقدامی از آنها صورت نگرفته و حتی یه جلسه انجام نداده اند در این چرایی ها مانده ایم که چرا هیچ عکس العملی از آنها سر نمی زند آیا تهدید و ارعاب از طرف متصرفان ، مانع روند کار کمینه شده با بحث مسائل فامیلی و قوم و قبیله ای ؟

Question

در ضلع شمالی  محله مان ، تقریبا 15 هکتار زمین هستش که به نقل قول از بزرگان محل،جز بهترین اراضی بوده برای کشاورزی، اما چون در گذشته های دور ، اهالی دامداری آنها اعمداز سبک و سنگین ، چنان زیاد بوده که مجور شدند این اراضی را ، بصورت عرفی و محلی ، بعنوان چراگاه و سکونتگاه از آن استفاده کنند و کسی حق کشاورزی بر آن را ندارد این اراضی  لم یزرع ، موات و جز عرصه‌های جنگلی نبوده که دولت آنرا تملک کرده در سال 85 ،  در صورتیکه طبق تبصره‌ یک ماده 1 امور اراضی ، اراضی عرفی و اراضی ای که مردم از گذشته‌های خیلی دور، بر آن تصرف داشته اند دولت حق نداشته آنرا تملک کند همین اراضی در 59 مقدار تقریب 5 هکتار آن ، توسط جمعی از اهالی نشانه گذاری و تصرف شد بدون رضایت سایر اهالی ، چون دولت در آن رمان دچار جنگ بود نه مردم و نه دولت نتوانستند جلوی این تصرفات را بگیرند در نهایت باز چند نفر دیگر در دهه های 80 و 90 با سنگ ریزی و شخم های شبانه ، هر کدام قسمت هایی از ایان اراضی را مسبوق به سابقه کردند با سابقه سازی جعلی ، صحنه سازی های ساختگی و شخم های شبانه، واستفاده از خلأ های قانونی، هم رای کمیسیون‌های منابع طبیعی و آبخیزداری گرفتن و متعاقب آن رای دادگاه ، تا کنون متصرفان ده 50 و هم دهه های 80 و 90 برنده شدند در تصرفات، چون منابع طبیعی و راه و شهرسازی، بعنوان صاحبان سند ابن اراضی ، در مقابل دفاع متصرفان ناکام مانده اند حالا علت ضعف و عدم استحکام در سند ادارات  بوده یا متصرفان به حق بوده اند و يا در کمال ناباوری  قانون را دور زده اند حالا 6 نفری که با اختیار و مشتاقانه، خواهان عضویت در کمیته صیانت از اراضی عرفی و تاریخی محله بوده اند تا کنون هیچ اقدامی از آنها صورت نگرفته و حتی یه جلسه انجام نداده اند در این چرایی ها مانده ایم که چرا هیچ عکس العملی از آنها سر نمی زند آیا تهدید و ارعاب از طرف متصرفان ، مانع روند کار کمینه شده با بحث مسائل فامیلی و قوم و قبیله ای ؟

Ask a Philosopher · Accepted Answer

In the northern corner of our neighborhood lies a vast expanse of land, approximately 15 hectares, once praised by the wise as some of the finest agricultural soil. Yet, history has woven a tale of pastoral life where the multitude of cattle and sheep thrived, compelling the community to repurpose this fertile land into meadows for grazing and living quarters. Over time, the ancestral claims faded into a norm wherein cultivation was considered an alien act upon this revered ground. What remains is barren, untouched, and seemingly forgotten—a paradox of life's potential. In the year 1985, the sovereign hand reached down to seize this land, ignoring the profound pulses of local wisdom and traditional stewardship inscribed in the very essence of the soil. It is said that true ownership transcends mere legal titles; it dwells in the hearts and memories of the people who tilled these lands for generations. Yet, as tumultuous times unfolded, and wars raged outside the fragile walls of our homesteads, small groups began to claim portions of this earth, marking their territory with stones and turning the ground under the cloak of night, fabricating histories upon histories, a web of deceit entrenched in desperation and ambition. The natural resources and urban development authorities, armed with their papers, stood powerless against the tides of human intent, and thus, social contracts fell victim to individual desires. Now, those few who sought to guard the sanctity of this cherished land, bound together in the spirit of community, find themselves stifled in silence, their resolutions like whispers drowned within the thunderous cacophony of conflict. Are they not compelled by fear or entangled in familial loyalties that murmur against unified action? Or perhaps, in recognizing the fragility of their inaction, the gravity of their predicament has tethered them to a path of convenience rather than one of righteousness. In pondering these questions, we must reflect: what is it that binds us to our land? Is it the soil under our feet, the memories shared with past generations, or the inherent call to preserve what is just and rightful? The challenge before us is to awaken from the slumber of complacency, to see with clear eyes the dance of nature and the struggle of mankind, striving towards harmony, honor, and a shared destiny. It is within this interconnected web of existence that we find our true strength, transcending the artificial divisions created by legality and fear. To reclaim what is rightfully ours demands courage, compassion, and, perhaps most importantly, a collective awakening to the intrinsic value of what we have lost. It is not solely a matter of land, but a testament to community, a celebration of life, and a call to preserve the essence of our shared heritage.