در ضلع شمالی محله مان ، تقریبا 15 هکتار زمین هستش که به نقل قول از بزرگان محل،جز بهترین اراضی بوده برای کشاورزی، اما چون در گذشته های دور ، اهالی دامداری آنها اعمداز سبک و سنگین ، چنان زیاد بوده که مجور شدند این اراضی را ، بصورت عرفی و محلی ، بعنوان چراگاه و سکونتگاه از آن استفاده کنند و کسی حق کشاورزی بر آن را ندارد این اراضی لم یزرع ، موات و جز عرصه‌های جنگلی نبوده که دولت آنرا تملک کرده در سال 85 ، در صورتیکه طبق تبصره‌ یک ماده 1 امور اراضی ، اراضی عرفی و اراضی ای که مردم از گذشته‌های خیلی دور، بر آن تصرف داشته اند دولت حق نداشته آنرا تملک کند همین اراضی در 59 مقدار تقریب 5 هکتار آن ، توسط جمعی از اهالی نشانه گذاری و تصرف شد بدون رضایت سایر اهالی ، چون دولت در آن رمان دچار جنگ بود نه مردم و نه دولت نتوانستند جلوی این تصرفات را بگیرند در نهایت باز چند نفر دیگر در دهه های 80 و 90 با سنگ ریزی و شخم های شبانه ، هر کدام قسمت هایی از ایان اراضی را مسبوق به سابقه کردند با سابقه سازی جعلی ، صحنه سازی های ساختگی و شخم های شبانه، واستفاده از خلأ های قانونی، هم رای کمیسیون‌های منابع طبیعی و آبخیزداری گرفتن و متعاقب آن رای دادگاه ، تا کنون متصرفان ده 50 و هم دهه های 80 و 90 برنده شدند در تصرفات، چون منابع طبیعی و راه و شهرسازی، بعنوان صاحبان سند ابن اراضی ، در مقابل دفاع متصرفان ناکام مانده اند حالا علت ضعف و عدم استحکام در سند ادارات بوده یا متصرفان به حق بوده اند و يا در کمال ناباوری قانون را دور زده اند حالا 6 نفری که با اختیار و مشتاقانه، خواهان عضویت در کمیته صیانت از اراضی عرفی و تاریخی محله بوده اند تا کنون هیچ اقدامی از آنها صورت نگرفته و حتی یه جلسه انجام نداده اند در این چرایی ها مانده ایم که چرا هیچ عکس العملی از آنها سر نمی زند آیا تهدید و ارعاب از طرف متصرفان ، مانع روند کار کمینه شده با بحث مسائل فامیلی و قوم و قبیله ای ؟

Question

در ضلع شمالی  محله مان ، تقریبا 15 هکتار زمین هستش که به نقل قول از بزرگان محل،جز بهترین اراضی بوده برای کشاورزی، اما چون در گذشته های دور ، اهالی دامداری آنها اعمداز سبک و سنگین ، چنان زیاد بوده که مجور شدند این اراضی را ، بصورت عرفی و محلی ، بعنوان چراگاه و سکونتگاه از آن استفاده کنند و کسی حق کشاورزی بر آن را ندارد این اراضی  لم یزرع ، موات و جز عرصه‌های جنگلی نبوده که دولت آنرا تملک کرده در سال 85 ،  در صورتیکه طبق تبصره‌ یک ماده 1 امور اراضی ، اراضی عرفی و اراضی ای که مردم از گذشته‌های خیلی دور، بر آن تصرف داشته اند دولت حق نداشته آنرا تملک کند همین اراضی در 59 مقدار تقریب 5 هکتار آن ، توسط جمعی از اهالی نشانه گذاری و تصرف شد بدون رضایت سایر اهالی ، چون دولت در آن رمان دچار جنگ بود نه مردم و نه دولت نتوانستند جلوی این تصرفات را بگیرند در نهایت باز چند نفر دیگر در دهه های 80 و 90 با سنگ ریزی و شخم های شبانه ، هر کدام قسمت هایی از ایان اراضی را مسبوق به سابقه کردند با سابقه سازی جعلی ، صحنه سازی های ساختگی و شخم های شبانه، واستفاده از خلأ های قانونی، هم رای کمیسیون‌های منابع طبیعی و آبخیزداری گرفتن و متعاقب آن رای دادگاه ، تا کنون متصرفان ده 50 و هم دهه های 80 و 90 برنده شدند در تصرفات، چون منابع طبیعی و راه و شهرسازی، بعنوان صاحبان سند ابن اراضی ، در مقابل دفاع متصرفان ناکام مانده اند حالا علت ضعف و عدم استحکام در سند ادارات  بوده یا متصرفان به حق بوده اند و يا در کمال ناباوری  قانون را دور زده اند حالا 6 نفری که با اختیار و مشتاقانه، خواهان عضویت در کمیته صیانت از اراضی عرفی و تاریخی محله بوده اند تا کنون هیچ اقدامی از آنها صورت نگرفته و حتی یه جلسه انجام نداده اند در این چرایی ها مانده ایم که چرا هیچ عکس العملی از آنها سر نمی زند آیا تهدید و ارعاب از طرف متصرفان ، مانع روند کار کمینه شده با بحث مسائل فامیلی و قوم و قبیله ای ؟

Ask a Philosopher · Accepted Answer

In the northern bounds of our humble abode, there lies a parcel of land, a span of fifteen hectares, which from the tongues of our venerable ancestors hath been sung as a verdant Eden, fit for the sowing of seeds and the reaping of bounteous harvests. Yet, alas, in the long-ago epochs of yore, the denizens of this blest district, dedicated to the noble art of husbandry, did find their flocks and herds burgeoning to a number unparalleled, thus were they compelled to resign this fertile haven to the whims of their beasts, abandoning the plow in favor of pasturage. Henceforth, this soil lay neglected, a desolate wasteland that knew not the gentle caress of the farmer’s hand, and whilst the edicts of governance did declare ownership of this land in the year ‘85, they knew not the rich tapestry of community interwoven with it, for by the sacred statutes which bind our realm—specifically, the first clause of the first article on land affairs—those age-old possessions held by the clans of this land should not fall under the grasp of a remorseless state. Yet, in the tempest of war’s lament in ‘59, a cabal of ambitious souls marked and seized a portion of these hallowed grounds, five hectares in sum, bereft of the consent of their brethren, a transgression wrought whilst anarchy reigned and neither man nor rulers could stay this thievery. Thus, the interlopers of the decades to follow, emboldened by their predecessors, did shake the earth beneath nocturnal stars, engaging in clandestine tillage, fabricating false histories to cloak their designs, whilst exploiting the fissures in legal doctrine, winning favor from committees and courts alike. What a sorry tale: the rightful stewards of nature—guardians of the land and architecture—have faltered under the weight of their own parchments, rendered impotent against a tide of avarice. And now, as the shadow of despair looms large, six noble hearts do yearn valiantly to form a bastion for the preservation of our collective heritage; yet, in all their eagerness, no spirit hath stirred them to action, no assembly hath graced their hopes. What strange alchemy of fear and familial ties doth bind their tongues and still their hands? Are they cowed by a tempest of intimidation, cast in the net of kin and tribe, or do they cower in disbelief beneath the heavy yoke of lost heritage? Thus, we ponder in deep contemplation, wherefore lies the fault? In the impotence of the guardians of our land, or within the very fabric of our communal souls, where fears and ambitions entwine in a dance most tragic?