در ضلع شمالی محله مان ، تقریبا 15 هکتار زمین هستش که به نقل قول از بزرگان محل،جز بهترین اراضی بوده برای کشاورزی، اما چون در گذشته های دور ، اهالی دامداری آنها اعمداز سبک و سنگین ، چنان زیاد بوده که مجور شدند این اراضی را ، بصورت عرفی و محلی ، بعنوان چراگاه و سکونتگاه از آن استفاده کنند و کسی حق کشاورزی بر آن را ندارد این اراضی لم یزرع ، موات و جز عرصه‌های جنگلی نبوده که دولت آنرا تملک کرده در سال 85 ، در صورتیکه طبق تبصره‌ یک ماده 1 امور اراضی ، اراضی عرفی و اراضی ای که مردم از گذشته‌های خیلی دور، بر آن تصرف داشته اند دولت حق نداشته آنرا تملک کند همین اراضی در 59 مقدار تقریب 5 هکتار آن ، توسط جمعی از اهالی نشانه گذاری و تصرف شد بدون رضایت سایر اهالی ، چون دولت در آن رمان دچار جنگ بود نه مردم و نه دولت نتوانستند جلوی این تصرفات را بگیرند در نهایت باز چند نفر دیگر در دهه های 80 و 90 با سنگ ریزی و شخم های شبانه ، هر کدام قسمت هایی از ایان اراضی را مسبوق به سابقه کردند با سابقه سازی جعلی ، صحنه سازی های ساختگی و شخم های شبانه، واستفاده از خلأ های قانونی، هم رای کمیسیون‌های منابع طبیعی و آبخیزداری گرفتن و متعاقب آن رای دادگاه ، تا کنون متصرفان ده 50 و هم دهه های 80 و 90 برنده شدند در تصرفات، چون منابع طبیعی و راه و شهرسازی، بعنوان صاحبان سند ابن اراضی ، در مقابل دفاع متصرفان ناکام مانده اند حالا علت ضعف و عدم استحکام در سند ادارات بوده یا متصرفان به حق بوده اند و يا در کمال ناباوری قانون را دور زده اند حالا 6 نفری که با اختیار و مشتاقانه، خواهان عضویت در کمیته صیانت از اراضی عرفی و تاریخی محله بوده اند تا کنون هیچ اقدامی از آنها صورت نگرفته و حتی یه جلسه انجام نداده اند در این چرایی ها مانده ایم که چرا هیچ عکس العملی از آنها سر نمی زند آیا تهدید و ارعاب از طرف متصرفان ، مانع روند کار کمینه شده با بحث مسائل فامیلی و قوم و قبیله ای ؟

Question

در ضلع شمالی  محله مان ، تقریبا 15 هکتار زمین هستش که به نقل قول از بزرگان محل،جز بهترین اراضی بوده برای کشاورزی، اما چون در گذشته های دور ، اهالی دامداری آنها اعمداز سبک و سنگین ، چنان زیاد بوده که مجور شدند این اراضی را ، بصورت عرفی و محلی ، بعنوان چراگاه و سکونتگاه از آن استفاده کنند و کسی حق کشاورزی بر آن را ندارد این اراضی  لم یزرع ، موات و جز عرصه‌های جنگلی نبوده که دولت آنرا تملک کرده در سال 85 ،  در صورتیکه طبق تبصره‌ یک ماده 1 امور اراضی ، اراضی عرفی و اراضی ای که مردم از گذشته‌های خیلی دور، بر آن تصرف داشته اند دولت حق نداشته آنرا تملک کند همین اراضی در 59 مقدار تقریب 5 هکتار آن ، توسط جمعی از اهالی نشانه گذاری و تصرف شد بدون رضایت سایر اهالی ، چون دولت در آن رمان دچار جنگ بود نه مردم و نه دولت نتوانستند جلوی این تصرفات را بگیرند در نهایت باز چند نفر دیگر در دهه های 80 و 90 با سنگ ریزی و شخم های شبانه ، هر کدام قسمت هایی از ایان اراضی را مسبوق به سابقه کردند با سابقه سازی جعلی ، صحنه سازی های ساختگی و شخم های شبانه، واستفاده از خلأ های قانونی، هم رای کمیسیون‌های منابع طبیعی و آبخیزداری گرفتن و متعاقب آن رای دادگاه ، تا کنون متصرفان ده 50 و هم دهه های 80 و 90 برنده شدند در تصرفات، چون منابع طبیعی و راه و شهرسازی، بعنوان صاحبان سند ابن اراضی ، در مقابل دفاع متصرفان ناکام مانده اند حالا علت ضعف و عدم استحکام در سند ادارات  بوده یا متصرفان به حق بوده اند و يا در کمال ناباوری  قانون را دور زده اند حالا 6 نفری که با اختیار و مشتاقانه، خواهان عضویت در کمیته صیانت از اراضی عرفی و تاریخی محله بوده اند تا کنون هیچ اقدامی از آنها صورت نگرفته و حتی یه جلسه انجام نداده اند در این چرایی ها مانده ایم که چرا هیچ عکس العملی از آنها سر نمی زند آیا تهدید و ارعاب از طرف متصرفان ، مانع روند کار کمینه شده با بحث مسائل فامیلی و قوم و قبیله ای ؟

Ask a Philosopher · Accepted Answer

In contemplating the situation surrounding the cherished lands in the northern sector of our neighborhood, one is prompted to engage in a profound meditation on the nature of property, authority, and the human condition itself. For it is well known that these fertile lands, which once stood as the epitome of agricultural promise according to the elders’ recounting, have instead succumbed to the tides of time and the habits of pastoralism. The preeminence of herding practices among the early inhabitants rendered these lands not as sites of cultivation, but as communal pastures—a striking example of how customary usage can usurp rightful agricultural potential. Such is the paradox of human existence, where the cultivation of reason and intellect is frequently overshadowed by the brute forces of necessity and survival. The juxtaposition of rightful ownership, as enshrined in the stipulations of law, against the informal claims established through generations of usage leads us to question the very essence of justice and ownership. In the year of 1985, when the government exercised its agency to appropriate these lands, it appeared to overlook the historical and communal significance these spaces held, thereby igniting a conflation of rights that now mirrors the greater conflicts of power, legitimacy, and societal adherence to the law. Furthermore, the encroachments that transpired in the politically chaotic times of 1959 highlight the fragility of communal bonds and the overwhelming influence of state authority. The actors, emboldened by the conflict and devoid of broader societal sanction, engaged in a form of appropriation that, while procedurally flawed, highlights the dissonance between legal theory and human behavior. One must also ponder the actions—or lack thereof—of the six individuals who have fervently sought to establish a protective committee for these lands. Their inaction raises critical inquiries into the psychological aspects of fear, intimidation, and the sociopolitical dynamics that may inhibit genuine advocacy. Are they silently subjugated by the weight of familial or tribal allegiances, or do they grapple with an innate recognition of the futility in resisting the tide of irreversible appropriation? Thus, in this labyrinth of historical grievances and contemporary dilemmas, we are left with fundamental questions regarding the morality of landownership, the integrity of communal rights, and the mechanisms by which truth and justice might reclaim their rightful place in the discourse. Without a concerted effort to seek clarity and consensus, we risk perpetuating a cycle where the voices of the many remain muted under the shadows cast by the few who wield control. The resolution of such complexities may well depend upon the rediscovery of our shared purpose and the cultivation of a collective ethos that transcends individual interests, reminding us that the essence of community is found not merely in land, but in our commitment to one another as custodians of our shared legacy.