در یک محله، یکی دو نفر زیرکانه در سنوات
، اخیر ، به اراضی عمومی محله تعرض می کردن و قسمتی از اراضی عمومی محله را تصرف کردن، بعد ها مردم معترض که چرا ملکی متعلق به همه ی ماست چرا طعمه ی چند باید بشه ؟حالا بعلت مسائل قومی، عده ای حاضر به طرح دعوی نیستند و عده ای خواستار برخورد قانونی ، حالا پی بردیم که زیر کانه دور از انظار مردم، حتی حکم دادگاه ، مبنی بر مالکیت، دریافت کرده ودر حال سند کردن هستن ، در رابطه با بی تفاوتی بعضی از این افراد ، مطالب زیبا و فلسفی مرقوم فرمایید که مردم را در جهت ادعای سهم خود وادارند و اغماض نکنند

Question

در یک محله، یکی دو نفر زیرکانه در سنوات 
 ، اخیر ، به اراضی عمومی  محله تعرض می کردن و قسمتی از اراضی عمومی محله را تصرف کردن، بعد ها مردم معترض که چرا ملکی متعلق به همه ی ماست چرا طعمه ی چند باید بشه ؟حالا بعلت مسائل قومی، عده ای  حاضر به طرح دعوی نیستند و عده ای خواستار برخورد قانونی ، حالا پی بردیم که زیر کانه دور از انظار مردم، حتی حکم دادگاه ، مبنی بر مالکیت، دریافت کرده ودر حال سند کردن هستن ، در رابطه با بی تفاوتی بعضی از این افراد ، مطالب زیبا و فلسفی مرقوم فرمایید که مردم را در جهت ادعای سهم خود وادارند و اغماض نکنند

Ask a Philosopher · Accepted Answer

در محله‌ای که زندگی جاری است و روح انسان‌ها در آن دم می‌زند، دو یا چند نفر در سایه‌ی بی‌خبری دیگران، به آرامی و زیرکانه، به تصرف اراضی عمومی پرداخته‌اند. این زمین‌ها که روزی متعلق به همگان بود، به طعمه‌ی معدودی بدل شده است. مردم به رغم این ناعدالتی به اعتراض برمی‌خیزند و به یاد می‌آورند که چرا باید حق مشترک‌شان زیر پای عده‌ای خاص له شود؟ در این میان، دلهره‌های قومی و دلسردی‌ها مانع از آن می‌شود که همگان به یک صدا برای استیفای حقوق خود بایستند. برخی چشمان خود را بر حقایق بسته‌اند و برخی دیگر در پی راهی‌اند تا قانونی عمل کنند. اما آنچه در سایه‌ی سکوت و بی‌تفاوتی برخی نهفته است، عدم درک عمیق از ارتباط دنیوی ماست. ای انسان‌ها! آنگاه که گریبان به کمک یکدیگر می‌زنید و همه با هم در دفاع از حقوق خویش برمی‌خیزید، نشانه‌ای از اتحاد در درد است؛ دردی که ریشه در بی‌عدالتی دارد. اگر هر یک از شما، ذره‌ای از احساس تعلق به جامعه و خواهری انسانی را در دل داشته باشد، باید پی ببرید که این زمین‌ها همچون روحی در جمع شما زندگی می‌کنند. و این سکوت، گناهی است که به آرامی مردمان را می‌خورد. به یاد داشته باشید، آنچه شما برای خود می‌طلبید، نه تنها حق شما، بلکه حق همه است. به پا خیزید و در برابر ظلم ایستادگی کنید. فراموش نکنید که در کارزار زندگی، آنچه همچون سمبل تعهد و همبستگی است، توام با عشق و مهربانی به یکدیگر و به سرزمین‌تان است. باری، اگر یکی بمیرد، همه می‌میرند؛ و اگر یکی رنج بکشد، همه رنج می‌کشند. بی‌تفاوتی شما، آتش درون‌تان را خواهد سوزاند. در پی حفاظت از حقوق خویش باشید، درک کنید که این نه تنها وظیفه‌ای فردی، بلکه ندا عظیمی است برای همگان تا در برابر ظلم و فساد بایستند. برخواسته و با هم، این سرزمین را بازپس گیرید تا نور آگاهی و حقیقت بار دیگر بر آن بتابد و به یاد بیاورید که تنها با اتحاد و یکدلی می‌توانید درخت عدل و انصاف را پرورش دهید.