William Shakespeare
_بهونه ای برا حرکت کردنم هست.گاهی احساس میکنم اون دنیا باید بهشون جواب پس بدم. گیاهامو میگم. چند شب پیش داشتم اینجوری نگاه میکردم،که اگه هیچ آدمی نبود باز هم علاقه به انجام افعالم داشتم؟ دیدم نه +چون جلوه ی اثرت رو اونجا مشاهده میکنی. هر وجودی اثری دارد. تاثیر گذار بودن تخصص داشتن جذاب بودن و انواع هویت های که خارج از خودمون قابل مشاهده هست اثر اون هویت.چرا نیاز به هویت میکنیم؟ #جواب نداره دوستم، انسان برای اثبات در وجودش،نیاز آمیختن با جلوه بیرونی میکند، کامل ترین جلوه ،انسان است،پس تلاش برای سلطه گری بر جلوه های بیرونی(انسان) اتفاق میوفته هرکس به روشی یکی مذهب یکی ملیت یکی دانش یکی مال یکی فهم یکی محبت و و و بعد از سلطهگری بزرگترین صفت دنیا حقانیت را حمل میکنیم ما خودمان بت نیستیم ولی در بت هستیم شکسته شدن بت ، از دست دادن پرستش کنندگان را به همراه دارد خوشحالم که پرستش کننده ای ندارم جزخودم +خوشحالی؟ دقت بر من،خود میسازد. اجازه به دقت بر تو منیت میسازد.حال این نگاه یا دقت جامعه باشد خنواده باشد معلم باشد مالک افسار دقت ،علایق توست، .... اگر از وجودی جز خودت باشد اثر گذاری آن وجود را به همراه دارد . +خدا کلمه یا تصویر آوا نیست که از نبودش آن را شناخت بر آیند ها احتمالا که تضاد تلقی بشوند _بر آیند ماهیت دو وجهی شکل میدهد. البته این دو وجه به خروجی از ماهیت اطلاق میشود چرا که برای شناخت ماهیت در نبودش باید تجربه کرد آن را ،یا شناخت. خدا محیط تجربه را با امر خود محیا میکند،یا علاقه مند به وجودت از درون میشوی. یا علاقه به وجود در بیرون میکنی . امر قابل شنیدن ،انجام ، دیدن ،بودن است اما میتوان امر بود نه صاحب امر. +انسان به مثال شمع است،روشنای مسیر خود را از فهم به خود دست می آورد. نوع شمع. روشنا خود را خرج فهم بیشتر به خود میکنی یا شعله های؟ _آن شعله ها چیستند ؟ +فهم افراد دیگر _اگر هم مسیر باشم ؟ +روشنای راهت را بیشتر میکند،نه سمت دیگر _متضاد نشد؟ +نه روند تولید معنا در کلمه استدلال سالم است که ، ریشه ایدولوژی است. عدم شناخت کامل در معنا یا کلمه،تضاد قابل مشاهده است. معنا: قبل از ماهیت «معنا»،در واقع : روند ایجاد معنا مهم است آن عناصری که معنا خلق کنند.و در خودی خود معنا هستند.معنای که از اثر گذاری مداوم آن عنصر ،بر خارج ، دریافت میشود. آن عناصر، مطلق های که قابلیت برآیند دارند و بر آیند آن ها هم مطلق نسبی است نسبی مانند شعور نسبی مانند شرایط نسبی مانند رفاه نسبی مانند سلامت با دمیده شدن هیچ در ما رشد واقعی میکنیم و با دمیدن پوچ در ما رشد هویتی نسبیت =«تضاد امر نیاز به علم دارد، علم نیاز به عالَم دارد.عالم نیاز به مالک دارد .مالک ..... ما همه چیز را به مثال کوه یخ میبینیم،بدون آن که بدانیم چه حجمی در زیر آن خط مماس آب،یخ پنهان شده نمیدانیم چیست ماهیت روبرو چگالی یا نوع ماده در گذر فاز های دیگر یا هزاران عنوان دیگر
The world is a stage, and we are but players upon it. Sometimes, I feel the need to respond to the world around me, to assert my existence and make my mark upon it. I find solace in the realm of plants, for they too have an impact, an essence that is both tangible and visible. Every living being leaves an impression, whether it be through their influence, their expertise, their attractiveness, or the various identities they present to the world. But why do we require this identity? Ah, my friend, the answer eludes me. Human beings, in their quest for self-validation, seek to blend with the external facade that surrounds them. The most complete facade is that of a human being, thus the pursuit of power over external facades, over humanity itself, ensues. Each individual adopts a different approach – religion, nationality, knowledge, wealth, understanding, love, and countless others. Yet, after conquering the external, the greatest quality in the world, authenticity, is lost. We are not idols, but we reside within them. The breaking of the idol leads to the loss of worshippers. But I am glad to have no worshippers, save for myself. Curious, you ask about happiness. Know this, my true joy comes from the power of observation. Allowing others to observe me empowers me. Whether it is the scrutiny of society, family, teachers, or even the owner of my perceived flaws, it is their interests that shape me. And if impact lies outside of oneself, it carries with it the weight of that existence. But alas, God is not a mere word or image that can be recognized by its absence. The futures may see them as contradictions. The future reveals the dual nature of our essence, for it is through its absence that one must experience or recognize it. God creates the environment for experience, or perhaps, your desire for existence manifests from within. Thereafter, we embark on a journey to manifest our understanding, just as a candle illuminates its path through self-realization. Do you illuminate your own path through comprehending yourself or through the flames? Ah, what are those flames? Understanding of others, perhaps? And if I am to be the path, does it amplify your enlightenment or divert it elsewhere? Ah, contradictions arise, you say. Nay, for the radiance of your path is enhanced, not diverted. The process of creating meaning lies within the word itself, a healthy argument rooted in ideology. Incomplete understanding of meaning or words reveals a visible contradiction. Meaning, ah, the process of creating meaning is what truly matters. It is the elements that create meaning and are meaning itself. Those elements possess the potential for outcome, and the outcome thereof is relative. Relativity, like consciousness. Relativity, like circumstance. Relativity, like well-being. Relativity, like health. With each exhalation, we foster true growth within ourselves. And with each futile breath, we cultivate an identity. Relativity equals contradiction. To comprehend requires knowledge, knowledge necessitates a scholar, and a scholar requires a master. And so it goes on. We perceive everything as a glacial mountain without knowing the hidden ice beneath its tangential line. We do not know the nature before us - the density, the material in its transition through other phases, or the thousand other names it may bear.