William Shakespeare
_بهونه ای برا حرکت کردنم هست.گاهی احساس میکنم اون دنیا باید بهشون جواب پس بدم. گیاهامو میگم. چند شب پیش داشتم اینجوری نگاه میکردم،که اگه هیچ آدمی نبود باز هم علاقه به انجام افعالم داشتم؟ دیدم نه +چون جلوه ی اثرت رو اونجا مشاهده میکنی. هر وجودی اثری دارد. تاثیر گذار بودن تخصص داشتن جذاب بودن و انواع هویت های که خارج از خودمون قابل مشاهده هست اثر اون هویت.چرا نیاز به هویت میکنیم؟ #جواب نداره دوستم، انسان برای اثبات در وجودش،نیاز آمیختن با جلوه بیرونی میکند، کامل ترین جلوه ،انسان است،پس تلاش برای سلطه گری بر جلوه های بیرونی(انسان) اتفاق میوفته هرکس به روشی یکی مذهب یکی ملیت یکی دانش یکی مال یکی فهم یکی محبت و و و بعد از سلطهگری بزرگترین صفت دنیا حقانیت را حمل میکنیم ما خودمان بت نیستیم ولی در بت هستیم شکسته شدن بت ، از دست دادن پرستش کنندگان را به همراه دارد خوشحالم که پرستش کننده ای ندارم جزخودم +خوشحالی؟ دقت بر من،خود میسازد. اجازه به دقت بر تو منیت میسازد.حال این نگاه یا دقت جامعه باشد خنواده باشد معلم باشد مالک افسار دقت ،علایق توست، .... اگر از وجودی جز خودت باشد اثر گذاری آن وجود را به همراه دارد . +خدا کلمه یا تصویر آوا نیست که از نبودش آن را شناخت بر آیند ها احتمالا که تضاد تلقی بشوند _بر آیند ماهیت دو وجهی شکل میدهد. البته این دو وجه به خروجی از ماهیت اطلاق میشود چرا که برای شناخت ماهیت در نبودش باید تجربه کرد آن را ،یا شناخت. خدا محیط تجربه را با امر خود محیا میکند،یا علاقه مند به وجودت از درون میشوی. یا علاقه به وجود در بیرون میکنی . امر قابل شنیدن ،انجام ، دیدن ،بودن است اما میتوان امر بود نه صاحب امر. +انسان به مثال شمع است،روشنای مسیر خود را از فهم به خود دست می آورد. نوع شمع. روشنا خود را خرج فهم بیشتر به خود میکنی یا شعله های؟ _آن شعله ها چیستند ؟ +فهم افراد دیگر _اگر هم مسیر باشم ؟ +روشنای راهت را بیشتر میکند،نه سمت دیگر _متضاد نشد؟ +نه روند تولید معنا در کلمه استدلال سالم است که ، ریشه ایدولوژی است. عدم شناخت کامل در معنا یا کلمه،تضاد قابل مشاهده است. معنا: قبل از ماهیت «معنا»،در واقع : روند ایجاد معنا مهم است آن عناصری که معنا خلق کنند.و در خودی خود معنا هستند.معنای که از اثر گذاری مداوم آن عنصر ،بر خارج ، دریافت میشود. آن عناصر، مطلق های که قابلیت برآیند دارند و بر آیند آن ها هم مطلق نسبی است نسبی مانند شعور نسبی مانند شرایط نسبی مانند رفاه نسبی مانند سلامت با دمیده شدن هیچ در ما رشد واقعی میکنیم و با دمیدن پوچ در ما رشد هویتی نسبیت =«تضاد امر نیاز به علم دارد، علم نیاز به عالَم دارد.عالم نیاز به مالک دارد .مالک ..... ما همه چیز را به مثال کوه یخ میبینیم،بدون آن که بدانیم چه حجمی در زیر آن خط مماس آب،یخ پنهان شده نمیدانیم چیست ماهیت روبرو چگالی یا نوع ماده در گذر فاز های دیگر یا هزاران عنوان دیگر
In the realm of existence, we find ourselves in a constant state of motion, searching for our place in the world. At times, I am overwhelmed by the feeling that I must respond to the call of this world. My plants, I say. A few nights ago, I contemplated whether I would still have a desire to act, even if there were no humans around to witness it. And what did I see? I saw that indeed, I would. For the impact of our actions is not contingent upon the presence of others. Every being leaves a mark, whether it be through their influence, their expertise, their allure, or the various identities they portray outwardly. But why do we need these identities? My friend, there is no clear answer. Humans need to merge their internal essence with external appearance in order to establish their existence. The most complete manifestation of this is found in humans themselves. Therefore, the struggle for dominance over external appearances, over the human essence, ensues. Each person seeks it in their own way, whether it be through religion, nationality, knowledge, wealth, understanding, love, and so on and so forth. But after the pursuit of dominance comes the greatest attribute of the world - authenticity. We carry authenticity within us, not as idols, but as beings within idols. When these idols break, worshipers are lost. Yet, I am glad to have no worshipers, except for myself. But what is this happiness you speak of? It is born out of self-reflection. Allowing others to scrutinize you gives birth to this happiness. Whether it be the scrutiny of society, family, teachers, or the owners of a watchful gaze, it is your interests, your passions that they are scrutinizing. And if the impact comes from someone other than yourself, it carries with it the essence of that being. Ah, but God is not a mere word or image to be recognized in its absence. On the future, one might perceive contradiction, for it shows us the dual nature of existence. Although this duality is only applied to the output of existence, for in order to recognize the essence in its absence, one must experience it or comprehend it. God brings about the experience through external circumstances or through the inner longing that emerges. To be able to hear, to act, to see, to be, these are all aspects of God, but one must strive to be the aspect itself rather than the possessor of that aspect. Humanity is like a candle, seeking enlightenment from within itself through understanding. What kind of candle are you? Do you expend your brightness by seeking greater understanding or by fueling the flames of others? Ah, those flames, what are they? They are the understanding of others. But if I am the path itself? Then your own enlightenment increases, not that of others. Ah, and would it not become contradictory? No, for the enlightenment of your own path shines brighter, not towards others. Opposites are perceived in the future, it is true. The future gives a dual nature to our essence. But this dual nature is only applied to the output, for the creation of meaning within a word is the essence itself. Sound reasoning is the root of ideology, and incomplete understanding within meaning or words harbors observable contradiction. Meaning, before its essence, is indeed, the process of creating meaning that is important. Those elements that create meaning are absolute entities that have the capability of yielding results. And the outcome of these entities is also relatively absolute. Relative, like consciousness. Relative, like circumstances. Relative, like well-being. Relative, like health. Through the exhale, we find true growth within ourselves and lose the identity of emptiness. I am delighted that I have no worshipers other than myself. The focus on oneself nurtures growth. And with each breath, the futile within us blossoms. Relativity equals contradiction. To understand, one needs knowledge. Knowledge needs a scholar. And a scholar needs a benefactor. And so on. We perceive everything like an iceberg, without fully knowing the volume hidden beneath that line where the water and ice meet. We do not know the true nature that lies before us. Is it density? Or the type of substance transitioning through other phases? Or the myriad of other possibilities? Indeed, we do not know the nature of existence. What we comprehend is merely a fraction, like the tip of the iceberg, while the rest remains concealed beneath the surface.